กลับจากสิงคโปร์ ดันเป็นอิสุกอิใสซะนี่
แก่จนป่านนี้แล้ว ยังจะเป็นอีก
คันตามตัว เผลอทีไร แอบเกาทุกที
ต้องตัดเล็บให้กุด เกาแล้วจะได้ไม่เป็นแผล
นี่ยังดีนะที่ตุ่มขึ้นที่ใบหน้าเล็กน้อย
โบ๊ะแป้งลงไปก็มองแทบไม่ค่อยเห็นแล้ว
ทำเลเซอร์ขยายเส้นเลือด เจ็บมาก
จริง ๆ รู้สึกเจ็บทุกทีที่ทำนั่นล่ะ
ไม่ได้เจ็บตอนทำ เพราะวางยาสลบ
แต่เจ็บตอนที่ตื่นขึ้นมา
บรรยายไม่ถูกหรอกว่าเจ็บยังไง
รู้แต่ว่าทุรุนทุราย
จนหมอต้องให้ยานอนหลับ จะได้ไม่ทรมานมาก
:: อัพเรื่องลูกสาวนิดนึง ::
พี่วาวสั่งซื้อตั๋วคอนเสริ์ตกอล์ฟไมค์กับพี่ ๆ ในเน็ต
ได้ยินว่าเป็นพี่ ๆ เพื่อน ๆ แฟนคลับด้วยกัน
คงจะประมาณแท็คทีมเข้าไปในงานพร้อมกัน
ต้องใส่เสื้อจีเอ็มเมมเบอร์ด้วยนะ
งานนี้ลูกสาวยอมเป็นแม่บุญทุ่ม
ควักเงินตัวเองซื้อตั๋วคอนเสริ์ตเอง
ซึ่งปรกติชีจะงกมาก
ถ้าเป็นเงินเก็บของตัวเองล่ะก็
จะซื้ออะไรแต่ละอย่างคิดแล้วคิดอีก คิดอยู่นั่นล่ะ
...
..
แม่ว่าดีแล้ว ที่ลูกรู้จักใช้เงินในเรื่องที่สมควรใช้จริง ๆ
แต่งกมากไป มันก็ไม่ดีนะ .. เดี๋ยวเพื่อนไม่คบด้วย
...
..
ส่วนเรื่องบ้าศิลปิน
แม่ไม่ได้ว่าอะไรถ้าลูกยังอยู่ในขอบเขต ไม่ได้คลั่งไคล้จนเว่อร์
แม่เองก็เคยเป็นวัยรุ่นมาก่อน
เข้าใจดีว่ามันเป็นเรื่องปรกติของเด็กในวัยนี้
อีกอย่าง ..
ลูกแม่ไม่ได้บ้ากอล์ฟไมค์คนเดียวเสียเมื่อไหร่
เด็กวัยรุ่น (เกือบ) ทั่วบ้านทั่วเมืองก็เป็นเหมือนกัน
เอาไว้โตกว่านี้เดี๋ยวก็เลิกบ้ากันไปเอง
เมื่อเช้า ลูกชายเปรยขึ้นมาว่า ..
เบื่อพันธมิตรว่ะ มันไม่มีงานมีการทำกันหรือไง ประท้วงอยู่ได้
ความคิดเห็นของเด็กอายุสิบเอ็ดขวบ
ที่กำลังเบื่อ และรู้สึกสับสนกับพฤติกรรมของพวกผู้ใหญ่
ที่อ้างกันว่ารักชาติเสียเหลือเกิน
...
..
ส่วนแพน ไม่มีความคิดเห็นอะไร
รู้สึกแต่เพียงว่า ส่วนใหญ่ก็ทำเพื่อตัวเองด้วยกันทั้งนั้น
ที่มายืนประท้วงกันเหยง ๆ
จะรักชาติอย่างแท้จริงกันสักกี่คน
รักนะ :)
แสนหวาน ©™
27 ส.ค. 2551 เวลา 05:58 น.
